Morgen heb ik mijn voorlaatste examen, Functieleer. En echt, dat vak is een teef. Ik weet niet of dat grammaticaal correct is, of een vak wel een teef kan zijn. Maar als een vak het is, is het dit wel. Zo leer ik over het Logogen-model, hypothesetoetsing en nog wat bladielbladie. Een cursus van een belachelijk hoog aantal pagina’s en een helaas belachelijk lage interessewaarde. Die niet in mijn hoofd wil blijven. Maar geen nood na het examen morgen ben ik er bijna van af. Dan is het enkel ontwikkelingspsychologie nog. Kots. Waar is de tijd dat ik vanuit het middelbaar de hogeschool in gekatapulteerd werd? Dat ik al mijn vakken boeiend vond en ik onsterfelijk wilde worden door een theorie te bedenken waarover studenten zouden leren? Ja, naast ex-paardenkind ben ik ook ex- ambitieus.

De vakken waar ik nu examens van afleg vind ik stuk voor stuk oninteressant. Ze willen niet in mijn hoofd blijven zitten en ik ben nog nooit zo vaak in slaap gevallen tijdens de les (oh jawel, zeer letterlijk) dan nu. Help? Zit ik dan wel op mijn plek? Is er in deze wereld wel een plek voor mij als psychologe? Want ja, dat is stiekem mijn droombaan. Na zangeres en hondenfluisteraar dan.  Ik wil de wereld redden van de ondergang. Ik wil iets doen met mijn leven en onsterfelijk worden. Niet veel dus. Nochtans zou dit hele dilemma mij pas mogen overkomen als ik 60 ben of zo. Toch als ik de theorie van Erik Erikson (serieus wie doet er zijn kind dat aan?) mag geloven. Ik zal een oude ziel zijn.

Maar dan komt daar het probleem: als ik geen psychologe wil/kan worden, wat dan wel? Want geef toe, nog vier jaar studeren voor een master psychologie. Dat is belachelijk lang. En dan hoop ik nog dat ik een proper traject doe en de zaken niet moet opschuiven wegens tekorten en van die dingen.  Grappig eigenlijk, want als ik mijn bloggeschiedenis bekijk zie ik diezelfde vragen steeds terugkomen. Wat heb ik in godsnaam nodig om gelukkig te zijn? Weet eigenlijk iemand dat? Ik modder maar wat aan  De dagen tikken voorbij zonder dat ik iets zinnigs doe. Want een diploma halen, trouwen, kinderen kweken , doet  niet iedereen dat? Zo jaren ’70…

Stel dat ik morgen onder een auto loop. Is mijn leven het dan waard geweest? En dat van u? Heb ik geleefd? Leeft er eigenlijk iemand? Of ben ik zo hard bezig met moeten leven dat ik vergeet, hoe leven ook alweer aanvoelt? U ziet hoe gebrek aan sociaal contact mij aan het denken zet. Energie stoppen in oppervlakkige relaties, omdat dat moet. Een diploma halen omdat dat moet. Een schoon huis kopen en een schone BMW voor de deur bij elkaar wroeten. Omdat dat moet. En ergens wil ik dat ook. De carrière, de kindjes, het huisje, de perfecte man en de Shiba Inu (googelen die hap). Maar wat heb ik dan bereikt? De enigen die mij zullen herinneren zullen familieleden en vrienden zijn. En laten we dan hopen dat die er zijn en ze een goed beeld van mij hebben. Maar doet dat er dan toe? Is dat alles? Is dat wel genoeg? Ik weet het niet, weet u het? Bent u tevreden met uw burgerlijk bestaan?

Ik wil groter en beter en best. Ik wil alles. Maar ik wil vooral mierzoet gelukkig zijn. Met regenbogen, snoep, kittens en altijd zonneschijn (tiens doet me aan een lied denken). Waarom maken ze daar geen handleidingen voor? Volgens de Boeddhisten ben je pas gelukkig als je onafhankelijk wordt van materiele zaken. Maar laten we eerlijk zijn, die kerels hadden geen Iphone. Lichtjes gedateerd dus.  Ik kan ook geven aan de armen, de hongerige voeden en de zieken verzorgen. Maar ik geef liever geld uit aan mezelf en kan niet koken. De zieken dan maar? Psychologen schijnen daar goed in te zijn. Lap. Eindeloze cirkel.

Het zal wel een kwestie zijn van gewoon te blijven zwemmen. Blijven zwemmen, zwemmen zwemmen. Gelukkig spreek ik ook een beetje walvis.

En ook: deze madam snapt het: 

Loop mij over
Spoel mij weg
Ver zuip

Wat ik het meeste mis zijn mensen. Liefst ook mensen die mij graag zien. Daar lijkt de laatste tijd ook een ferm tekort aan te zijn.Gelukkig is er een Iphone waarmee ik in no-time met mijn lieverds in contact sta. Hoewel dat niet echt productief werkt tijdens het blokken natuurlijk. Nu hoor ik u al van ver aankomen met uw ‘ja maar is dat wel sociaal zo de hele dag op een Iphone zitten?’-gezever. En kijk het valt me op dat dat enkel mensen zijn zonder Iphone/smartphone die zulke belachelijke uitingen doen. Uiteraard is dat sociaal. Want zo kan ik met mijn rosse voenk uit Brussel whatsap-en (te volgen op Twitter als @sienaasappels, schaamteloze promotie). Zo ontdek ik ook grieten in Gent en blijk ik toch nog stilaan een sociaal leven uit te bouwen. En ja dat is dankzij Twitter. Hoe graaf zijn sociale media? Want ja, het is asociaal zo op een Iphone zitten. Maar enkel als ge dat doet waar anderen bij zijn (vrienden en famileleden, ik probeer er aan te werken en erken bij deze mijn probleem). Maar het kan toch begot ook leiden tot sociale momenten.  Een Jong tuig bijvoorbeeld! Gisteren was er weer een fijne Jong Tuig editie in Gent te doen waar ik allerhande tweeps tegenkwam. I know, serieuze hipsterstylez.  En ja, aanwezigen, ik weet dat dit een belediging voor jullie is (of toch zeker voor @pranile) maar get over it. Eigenlijk zijn we stiekem wel een beetje hipsters. En hey dat is ok. Ik ben zot van mijn Iphone, dol op topshop en vind bakkenbaarden en raybans best wel smexy. Dus als u graag een etiket plakt doet u maar. Liever ‘hipster’ dan ‘mental case’. Maar ik zou zo graag hebben dat er iemand daar eens een handboek over schrijft. Hoe begin je een gesprek met mensen die je kent van overal en nergens maar nog nooit eerder zag? Hoe herken je hen? Want dat was toch echt mijn grootste probleem: gezichten op tweeps kleven. Waar zijn die naamkaartjes als ik ze nodig heb? Hoe langer de avond duurde, hoe vaker ik ook vroeg ‘wie zijt gij nu weer??’. Totally not done I presume. Maar ik wijt het deels aan alcohol. Ik was trouwens ook echt bang dat mensen naar mij gingen toelopen en me vragen of ik alstublieft wat zinniger zou gaan Tweeten of zo. Stressy. Want met die en masse goedkeuring van hersenspinsels komen natuurlijk ook haters. Denk ik dan.  Nu ja, tot hier toe geen paardenkop in mijn bed gevonden (en ja ik weet dat je ‘hoofd’ moet zeggen omdat een paard een edel dier is maar ik ben rebels vanavond). Dus ik kan rustig verder over Mathias Schoenaerts mekkeren en over mijn gat dat te dik is.

Wat mij meteen bij het volgende brengt: Paarden. Ik moet het even zeggen, ik was vroeger een paardenkind. Kleir. Verleden tijd dus. Ja ik smelt nog steeds bij het zien van veulentjes, neen ik heb geen posters meer in mijn kamer hangen. Waarom die zijsprong? Omdat ik op Klout plots het topic ‘horses’ gekregen heb.  Wat is dat nu weer? Geen idee. Ik heb er alleen een belachelijk hoge score op blijkbaar. Niet dat ik weet hoe dat komt maar hoge scores zijn altijd goed. Tenzij je een autisme test aflegde of zo.  Anyway, ik ben geen paardenkind meer. Ik moest dat even melden.  Bij deze kan ik nu gerust gaan slapen.

Ps: check vooral mijn nieuwe trui